زيد و بسيار سير نمود . ملق ( malaq ) ا . ع . زمين هموار و سبزهء نرم و نازك روياننده . ملق ( malaq ) م . ع . ملق ملقا ( از باب سمع ) : به زبان بخشيد نه بدل . و ملفه و له : دوستى كرد با او و مهربانى نمود و نرمى بسيار كرد و چاپلوسى نمود مر او را . و ملق الخاتم فى اصبعه : بر آمد انگشترى از انگشت آن . و نيز ملق : تيز و تند دويدن اسب . ملق ( maleq ) ص . ع . آنكه به زبان بخشد نه بدل . و فرس ملق : اسب تيز و تند دونده . ملق ( maleq ) ا . ع . سست . و اسبى كه برفتار وى اعتماد نتوان كرد . ملقا ( molaqq ) ع . ر . ملقى . ملقاة ( m lq t ) ا . ع . شعبهء سر زهدان . ج . ملاقى . ملقاة ( molq t ) ص . ع . هر چيز استعمال شده و افكنده شده . ملقاط ( melq t ) ا . ع . قلم و خامه . و منقاش و موچينه . و عنكبوت . ملقاع ( melq ' ) ا . ع . زن بدزبان و فحش‌گوى . ملقب ( molaqqab ) ص . پ . مأخوذ از تازى - داراى لقب و داراى پاژنامه . ملقب ( molaqqeb ) ص . پ . مأخوذ از تازى - لقب دهنده . ملقة ( malaqat ) ا . ع . واحد ملق : تعنى يك زمين هموار سبزه نرم و نازك روياننده . و نيز ملقة : سنك درشت تابان لخشان . ملقة ( maleqat ) ص . ع . مؤنث ملق : ماديان تند و تيز دونده . ملقح ( molqeh ) ا . ع . گشن . ج : ملاقح . و آنكه گشن مىدهد خرمابن را . ملقح ( molaqqah ) ص . ع . رجل ملقح : مرد آزموده‌كار . ملقحة ( melqahat ) ا . ع . بادى كه آبستن گرداند درخت را . ج : ملاقح . ملقحة ( molqahat ) ا . ع . ماده باردار . ج : ملاقح . ملقحة ( molqehat ) ص . ع . بادى كه از ابر بارانهاى سودمند فرود مىآورد . ملقط ( melqat ) ا . ع . آنچه بدان چيزى را برگيرند . و بنو ملقط : نام گروهى از تازيان . ملقطان ( malqat n ) و ( melqet n ) و ملقطانة ( malqat nat ) و ( melqet nat ) ا . ع . گول و احمق و بمرد خطاب كرده مىگويند : يا ملقطان و بزن يا ملقطانة : يعنى اى مرد گول و اى زن گول . ملقعة ( melqa'at ) ص . ع . امراة ملقعة : زن پليد زبان . ملقلق ( molaqlaq ) ص . ع . طرف ملقلق : چشم تيز نگاه سبك حركت . ملقو ( malqovv ) ص . ع . گرفتار بيمارى لقوه . ملقوحة ( malquhat ) ا . ع . ماده‌اى كه در شكم وى جنين باشد . و آب منى در پشت نر . ج : ملاقح . ملقوط ( malqut ) و ملقوطة ( malqutat ) ص . ع . لقيط و از زمين برگرفته . و امراة ملقوطة : زنى كه از زمين برگرفته باشند آن را . ملقوم ( melqavm ) ع . بجاى من القوم نويسند . ملقى ( malq ) ا . ع . شعبهء سر زهدان . ج : ملاقى . و جاى و مكان . و جاى بز كوهى ماده در كوه . ملقى ( malq ) ص . ع . رجل ملقى : مرد بسيار درافتاده در نيكى و بدى . ملقى ( molq ) ص . ع . افتادهء از تب . ملقى ( molq ) ا . جايى كه در آن چيزى مىافكنند . و مرد بسيار خير و بسيار شر . ملقى ( molqi ) ص . ع . اندازنده و افكننده . ملقى ( molaqq ) ا . ع . مرد بسيار خير و بسيار شر . ملقى ( molaqq ) ص . ع . انداخته شده . ملقى ( malqiyy ) ص . ع . انداخته شده و افكنده شده . و بنشانه زده شده . ملقى ( malqiyy ) ص . ع . رجل ملقى : مرد بسيار در افتاده در نيكى و بدى . ملك ( malk ) م . ع . ملك العجين ملكا ( از باب ضرب ) : نيكو خمير شد و سخت خمير گرديد . و ملك ولد الظبى امه : توانا گرديد بچه آهو و قادر شد بر پيروى مادر خود . و ملك الولى المراة : منع كرد آن ولى زن را از نكاح . و ملك على الناس امرهم : پادشاه مردم شد و متولى امور ايشان گشت . ملك ( malk ) و ( melk ) و ( molk ) م . ع . ملكت الشئ ملكا و ملكا و ملكا و ملكة و مملكة و مملكة و مملكة ( از باب ضرب ) : ملك خود گردانيدم آن چيز را و فراهم گرفتم آن را به اختيار خود . و ملك فلانا الماء : سير آب كرد فلان را آب . و ملك المراة ملكا و ملكا و ملكا : بزنى آورد آن زن را .